Heiðar Þórarinn Jóhannsson fæddist á Akureyri 15. maí 1954. Foreldrar hans voru þau hjónin Jóhann Guðmundsson fæddur 1917 en hann lést árið 1993 og Freyja Jónsdóttir fædd 1923 en hún lést árið 1999.  Bræður Heiðars eru Jón Dan kvæntur Ruth Hansen og eiga þau þrjú börn, Rúnar Hafberg kvæntur Jónheiði Kristjánsdóttur og eiga þau þrjú börn og Guðmundur kvæntur Evu Ingólfsdóttur og eiga þau fjögur börn en auk þeirra bræðra áttu þau Jóhann og Freyja dóttur sem lést á fyrsta ári. Bernsku og uppvaxtarár Heiðars voru hér á Akureyri, nám á barna og unglingastigi en síðar lærði hann ketil og plötusmíði hjá fjölskyldufyrirtækinu sem faðir hans stofnaði og starfaði að, Sandblæstri og málmhúðun, þá lauk hann námi og hlaut réttindi sem sjókokkur. Heiðar fór snemma til sjós og var lengi á Stakfellinu og ýmsum skipum og þá lengst af sem kokkur. En þar má segja að ástríða hans og áhugi hafi legið að nokkru leiti, alla vega var það svo að þegar halda þurfti veislur í fjölskyldunni eða elda góðan mat þá var Heiðar þar sjálfkjörinn sem ráðgjafi og kom þá frekar á staðinn til að annast eldamennskuna en að hætta á að eitthvað færi úrskeiðis hjá ættingjunum, þannig var hann ætíð bóngóður og greiðvikinn.  Heiðar kom til starfa við fjölskyldufyrirtækið árið 1988 við veikindi föður síns en þeir bræður tóku yfir reksturinn og starfaði Heiðar sem verkstjóri í smiðju upp frá því.

Heiðar var í sambúð í nokkur ár með Maríu Garðarsdóttur en þau slitu samvistum en vinátta og tengsl héldust þó áfram, hann kvæntist Kristinu Timofifu en þau skildu. Heiðar var ókvæntur og barnlaus, heimili hans var í Lundargötu en þar keypti hann nýtt hús sem hann innréttaði að eigin smekk, áður hafði hann breitt kjörbúðinni að Ránargötu 10 í íbúð eftir eigin höfði, hjól í stofu og frumleiki í öllu.  Hann var listfengur í höndum, járnsmíðina kunni hann en gat gripið í aðrar smíðar sem og viðgerðir er léku í höndum hans.  Mörg frændsystkin hans eiga klukkur sem hann gerði af hagleik og hugmyndaauðgi en hann hafði listamannauga og smíðaði ýmsa skúlptúra og hugverk sín, má hér nefna sérstaklega minnismerki sem stendur við Varmahlíð, mótorhjólið sem er til minningar um látna mótorhjólamenn og ber heitið "Fallið".

Hér erum við komin að helsta áhugamáli Heiðars og ástríðu, mótorhjólum. Fyrsta hjólið fékk hann fjórtán ára þar voru ferð gamla Görikkan og kvenhondan, þar fór hann inn á braut sem hann hélt ótrauður alla tíð. Flestir Akureyringar eiga minningar um hann á hjólum, þar var hann manna kaldastur, öruggur og fær en þegar ein fyrsta keppni var haldin hér í torfæruakstri í krúsunum ofan bæjarins kom hann á sínu götuhjóli, - sá og sigraði, þannig var Heiðar ekki að víla hlutina fyrir sér. Hann var Íslandsmeistari í torfæru á jeppanum sínum og sömuleiðis meistari í sandspyrnu á hjóli og átti þar met. Kappi frá fyrstu tíð sem lét sér ekkert fyrir brjósti brenna. Það var ekið á afturdekki Glerárgötuna og fræg er ferð  upp Gilið og niður aftur á afturdekkinu með farþega aftan á, farþeginn varð að vísu botninum í buxunum fátækari, en það var bara fyndið í þá daga.  Margar sögur urðu til um Heiðar enda uppátækin mörg, maðurinn litríkur en hjartað stórt og gjöfult þeim er á honum þurftu að halda. Lundin stundum ör og hugurinn hraður, en um leið æðru- og áhyggjulaus. Gamalt viðkvæði var "Getum við ekki látið eins og hálfvitar" það þýddi að sleppa fram af sér beislinu, gera eitthvað kúnstugt sprell, þannig var hann æringi en gamanið að jafnaði græskulaust og um leið stutt í hlýju hans og greiðvikni. Heimili hans var ævinlega öllum opið og margir hjólamenn fóru vart svo  um Akureyri án þess að líta á Heiðar, þá var gott að eiga hann að ef bilaði eða til að leita ráða hjá, þannig var hann  í senn ákaflega vinamargur og vinsæll en um leið virtur vegna persónu sinnar og verka. Hann varð  goðsögn meðal hjólamanna og einn fremsti hjólamaður landsins en um leið þekkti hann marga enda félagslyndur að eðlisfari og naut samfélagsins við skemmtilegt fólk. Hann var meðlimur í fjölmörgum samtökum mótorhjólamanna, félagi í Gamlingjum og HOG samtökum Harley eigenda og í  liðsmaður í klúbbnum Sober Riders, hann var einn af stofnendum Sniglanna og bar þar númerið 10. Þar mætti hann á öll landsmót, aðalfundi og árshátíðir. Hann var gjöfull á tíma sinn, þó tímaskynið væri á stundum annað en samferðafólksins. Á landsmótum eldaði hann víðfræga súpu og barst hróður beggja víða, skarð er fyrir skildi við fráfall hans. Hann var stofnfélagi Bílaklúbbs Akureyrar og ötull félagi þar alla tíð og átti stóran þátt í árlegri bílsýningu.Heiðar safnaði mótorhjólum og var fjöldi þeirra kominn vel á þriðja tuginn draumur hans var að koma upp safni og um leið kaffihúsi, var hann að leita eftir húsnæði fyrir slíka starfsemi og er það draumur sem hann ól sem þyrfti að rætast.

Hann var dýravinur enda mátti hann ekkert aumt sjá en meðal tryggra vina hans eru  kötturinn Davíð Harleyson og tíkin Rögg, þau Heiðar og Rögg voru sérstaklega miklir mátar, hún oft með honum á hjólinu, félagi í vinnu og heima. Fyrir tveimur árum festi Heiðar kaup á skútu, þar hófst nýtt áhugamál og um sama leyti sagði hann skilið við gamlan fylginaut og tók upp hollari lífshætti, hann æfði líkamsrækt af kappi og var í einstaklega góðu formi bæði líkamlega sem andlega, hann var virkilega að njóta lífsins hin síðari misserin, hamingjusamur og glaður,  fullur af lífsorku og krafti.

Fljótlega eftir fráfall Heiðars tóku nokkrir vinir og ættingjar við safnadraumnum og strax var ákveðið að halda áfram og koma þessu stóra verkefni í framkvæmd.

Jóhann Freyr Jónsson

Aths: Hluti texta er fenginn úr ræðu Arnaldar Bárðarsonar prests sem hann flutti við útför Heiðars.